Cause it's my home

Ik weet niet goed hoe ik aan deze post moet beginnen, maar gisteren heb ik zo'n leuke dag beleefd (en ook weer niet) dat ik hem even wil vastleggen, zodat ik hem nooit vergeet. Hier gaan we, ...

Gisteren werd mijn opa langs mijn papa's kant begraven. Op zich niet zo'n leuke gebeurtenis en dat was het ook helemaal niet, maar door deze begrafenis was heel de familie Lismont nog eens afgezakt naar Halle om afscheid te nemen van ons pépéke. Je moet weten dat twee tantes is het buitenland wonen (Amerika en Duitsland) en er zijn best ook wat spanningen in de familie, dus het was wel een soort van speciaal moment omdat iedereen van de familie nog eens samen was. Ook mijn neef van Amerika, die ik nog nooit ontmoet had, was van de partij. Op zich al een speciaal moment om na al deze jaren kennis te maken met elkaar.

De dag voor de begrafenis zijn mijn zus, mijn neef Pieter en ik samen iets gaan eten met Thomas (mijn Amerikaanse neef) om hem wat beter te leren te kennen - Pieter kent hem al langer, en dus ook beter, omdat ze ongeveer leeftijdsgenoten zijn. In het begin was het wel een beetje awkward omdat we niet goed wisten wat we tegen hem moesten zeggen, maar uiteindelijk ik alles losgelopen en het is een supergezellige avond geworden waar we heel wat te weten zijn gekomen, maar dat ga ik niet op deze blog zetten ;)

Maar wat deze dag nu zo fantastisch maakte (na een zeer trieste, maar toch wel mooie begrafenis) was wat er 's avonds allemaal is gebeurd. Na de koffietafel, waar heel de familie Lismont wat verspreidt zat, was er een soort van ongeplande bijeenkomst van heel de familie bij ons thuis. Normaal gingen enkel mijn tantes van Amerika en Duitsland komen om wat te praten, maar uiteindelijk zat heel de familie hier. Bijna heel de familie, maar toch. Iedereen begon spontaan met elkaar te praten, er werd gelachen en werden spelletjes gespeeld. Het was echt een heel gezellige bende! Samen met mijn zus, mijn neven en mijn achterneef (respectievelijk Julie, Antoon, Thomas, Pieter en Sander) heb ik UNO gespeeld en ondertussen werd er natuurlijk gelachen, vals gespeeld, onnozel gedaan en werden er verhalen verteld: herinneringen van mémé en pépé, mijn neven hun jeugdavonturen van lang geleden en Thomas zijn herinneringen van mij en mijn zus, toen we heel klein waren. Ook dit was zo leuk! Het mocht van mij eeuwig blijven duren. Het was lang geleden dat ik mij zo goed geamuseerd heb.

Nadat we genoeg hadden van UNO, verspreidden we ons wat onder de andere familieleden en gingen we met hen een praatje slaan. Toen ik daar zat tussen mijn mama en mijn nicht Annelies, naast de kachel, keek ik eens rond en zag iedereen praten met elkaar, lachen met en om elkaar, .... Zorgen en spanningen werden vergeten en eigenlijk waren we toen, op dat eigenste moment, terug een familie. De familie Lismont. Of zo voelde het toch voor mij. Ik vond het zo'n speciaal, uniek en leuk moment en ik had zo'n gelukkig gevoel. Ik weet niet of jullie dat gevoel kennen, zo'n gevoel van 'wauw, nu, op dit moment, ben ik echt gelukkig, de gelukkigste persoon ter wereld'. Meestel duurt dat gelukkig-gevoel maar enkele seconden, maar deze "gelukkig-seconden" maken voor mij het leven de moeite waard. Voor zulke seconden leef ik. Ik kan het niet anders verwoorden. Die avond, gisterenavond, was voor mij het perfecte afscheid van ons pépéké. Zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen allemaal bij elkaar, aan het lachen en aan het praten, gewoon gelukkig. Ik denk dat hij aan het lachen was in de hemel, samen met méméke! :) Als ik eraan terugdenk, krijg ik er spontaan tranen van in mijn ogen, omdat het gewoon zo'n leuke avond was! Geluktranen. Ik kan het niet anders zeggen. Sorry als dit melig klinkt. Het was zo'n avond dat je in een potje zou kunnen steken om eeuwig te bewaren en steeds opnieuw te beleven. Spijtig genoeg gaat dat helaas niet in het echt, maar daarom schrijf ik deze leuke, mooie en unieke herinnering op, om hem voor eeuwig te bewaren, op papier, in mijn hart en in mijn hoofd, en daar kan ik hem steeds opnieuw afspelen. Zo veel als dat ik wil.

Ik hoop dat ik mijzelf een beetje duidelijk heb kunnen maken :) Ik wilde dit moment gewoon delen met jullie, want soms word je gelukkig van de kleinste, simpelste dingen en dit was er zo eentje. Dat zijn de speciale een meeste waardevolle momenten in het leven, vind ik. Als jullie ook zulke momenten hebben, mag je ze gerust delen. En ik hoop dat dit niet te sentimenteel was, soms moet dat er gewoon even uit bij mij. Bij deze is dat dus gedaan en laat ik jullie met rust. Maar voor ik ga eerst nog een leuke foto van gisteren ;)

And Thomas, if you are reading this, it was nice to finally meet you! I promise that me and my sister (and maybe the rest of the cousins) will come and visit you in Baltimore! Soon! 

Bombay Bicycle Club

Ok, ik weet dat Bombay Bicycle Club al een hele tijd bestaat en ik had al van hen gehoord, maar ik had nog nooit echt geluisterd naar hun muziek. Wat een schande eigenlijk. Ik was hun naam de afgelopen dagen een aantal keer tegen gekomen en ik besloot om hun muziek eindelijk eens op te zoeken. Woooojo! Wat zijn ze goed zeg! Vooral de twee eerste singles van hun nieuwste album, dat binnenkort uitkomt, zijn gewoonweg briljant! Wat een manier om een comeback te maken, ze zijn er namelijk even uit geweest heb ik ergens gelezen. De eerste keer dat ik de nummers luisterde, kreeg ik kippenvel. En na een aantal dagen staan ze nog altijd op repeat. Letterlijk. Deze twee nummers. De hele dag door. Oeps! Je leeft maar één keer hé! :D Door deze twee nummers kan ik ook niet wachten tot hun nieuwe album uitkomt. Natuurlijk ga ik het kopen! Ik ben nu ook bezig met hun oudere muziek te beluisteren en ik vind het echt zo een schande dat ik ze nu pas 'ontdek'. Echt helemaal mijn soort muziek! Natuurlijk komen ze ook naar België, om hun nieuwe album te promoten, maar natuurlijk ben ik te laat daarvoor. Alles uitverkocht. Dan maar hopen dat ze naar Werchter of Pukkelpop komen. Pretty please! Hopen jullie mee met mij? Ok goed, hieronder vinden jullie de twee nummers waarover ik zo enthousiast heb gesproken in deze post. Dans en zing mee! (yours truly is ook bezig ;))

PS: de clips van deze songs zijn ook fantastisch: de kleuren en het idee van "Luna" vind ik heel leuk en  de grafische uitwerking (lees: tekeningetjes op het scherm) van "Carry Me" vind ik super!

A new year, some new things

Eerst en vooral, een gelukkig Nieuwjaar aan iedereen gewenst! Moge al jullie dromen uitkomen en achter al jullie voornemens een vinkje staan op het einde van het jaar. Yeah right, that is going to happen :D In mijn vorige post had ik het over mijn voornemens, als ik die al had, en raad eens: ik heb er niet echt. Zoals elk jaar trouwens. Ik geloof er niet in en daarom maak ik ze ook niet. Voornemens kan je maken op elk moment van het jaar, maar als we ze dan al niet uitvoeren, waarom zouden we ze dan wel uitvoeren in het begin van het nieuwe jaar? Inderdaad, dat dacht ik ook al. Ook al geloof ik er niet echt in, toch maak ik er elk jaar een aantal, gewoon in mijn hoofd, ik schrijf dat nooit op anders lijkt het zo officieel :) Dit jaar heb ik er slechts eentje opgeslagen/geprogrammeerd in mijn hoofd: niet te veel nadenken, maar gewoon doen! Ik ben iemand die heel veel plannen maakt in haar hoofd en heel veel droomt over hoe mijn leven er moet uitzien, maar ik kom nooit in actie. Ik vind dat daar dit jaar eens verandering in moet komen. Ik vind dat ik al goed bezig ben, en dat al van voor het nieuwe jaar gestart is. Moehaha. Ik maak jullie nieuwsgierig. Ik wou al heel lang eens kort haar proberen, maar ik durfde het nooit omdat ik dacht dat het mij niet zou staan. Uiteindelijk heb ik, na een aantal aanmoedigingen van mijn mama, mijn zus en mijn beste vriendin ("haar groeit toch terug", "je moet eens iets nieuws proberen in het leven", "het is nu het moment op je haar te laten knippen, als het slecht is hoef je tijdens de kerstvakantie toch niemand te zien"), toch de nodige moed gevonden om naar de kapper te gaan en me daar een nieuwe, korte, coupe te laten aanmeten. Ik heb me voor mijn haar laten inspireren door de nieuwe korte coupe van miss Jennifer Lawrence. Van alle celebrities met kort haar, vond ik het haar van JLaw het leukste. Ik bewonder haar ook enorm als persoon en als actrice en stiekem wil ik op haar lijken :) Helemaal niet creepy of zo! Ja, ik geef het toe, ik heb een girl crash op Jennifer Lawrence :D Maar ik vond dus de moed om naar de kapper te gaan en whoppa, na een uur was al mijn haar er af, nu ja niet alles, maar je weet wat ik bedoel ;) En ik was, en ben nog altijd, superblij met het resultaat. Kort haar staat mij echt zo veel beter als lang haar! Ik ben echt trots op mijzelf dat ik die stap heb durven nemen. Ik wou het al zooooooooo lang, maar durfde echt niet en stilaan werd het ook een beetje een grap onder de familie, dan zeiden ze soms: "Als Caroline eindelijk de moed vindt om haar haar af te doen, dan zijn wij al lang dood." Ik kon en kan er nog altijd om lachen, maar het beste van al: mijn zus kon haar ogen niet geloven toen ik het toch eindelijk heb aangedurfd om mijn haar kort te laten knippen. Een beetje revanche van mijn kant! Nah. Dus voilà, ik was eigenlijk al begonnen met mijn ene goede voornemen van voor het nieuwe jaar startte, want ik ben naar de kapper geweest de 30ste december. De eerste stap ik genomen, nu moet ik voortdoen met mijn voornemen: minder nadenken en gewoon doen! En weetje wat? Ik heb er zin in! Volgende stap: een groepsreis naar Vietnam of Ijsland boeken met de organisatie Joker. I'll keep you posted!

Ah en ook nog: Short hair, don't care, yoloooooooooooooooo! :D

New Year!

Om de trend onder de meisjes te volgen: hier is mijn Nieuwjaarsjurk. Tadaaaaaaaa! Voila, dat hebben we dan ook weer achter de rug. :D Mijn Nieuwjaarsresoluties, als ik die al heb, zullen volgen in één van de komende posts. Iedereen een Gelukkig Nieuwjaar gewenst! Hou het veilig vanavond. Hieronder ook nog een Nieuwjaarsschijfke, om de dag goed te starten. Cheers!

I'm walking a way

Normaal ga ik niet zo graag wandelen, maar gisteren was het zo'n lekker weertje dat mijn mama mij toch heeft kunnen overtuigen om een keertje mee te gaan. We reden samen naar mijn oma en mijn opa in Sint-Pieters-Leeuw en daar in de omgeving hebben we een flinke wandeling gemaakt. Het plan was om halverwege een pannenkoek te gaan eten, maar de herberg was helaas toe. Natuurlijk heb ik ook een aantal fotootjes gemaakt van onderweg. Geniet mee van de natuur :)

Christmas & Walter Mitty

yo yo yo! Oeps, ik bedoelde ho ho ho! :D Kerstmis enzo. Je weet wel. Een beetje in de stemming blijven.

Ik weet het, het is weer even geleden, maar ik had er geen zin meer om te bloggen en bovendien had ik ook geen tijd vanwege een crazy school life. Sorry daarvoor! Maar door al die leuke blogs te lezen van andere mensen, kreeg ik weer zin in. & now I'm back. All is good met mij. Ik ben dit aan het typen op de tonen van 'Drink You Away' van JT. Mijn compagnon op eenzame zaterdagen :D (btw: ik ben zo blij dat ik hem eindelijk ga zien in mei - dansen dansen op het balkon)

Maar goed. Het is kerstvakantie en dat betekent meestal - wanneer je in het hoger zit - dat je moet leren. Gelukkig volg ik een kunstopleiding en moet ik vooral opdrachten maken tijdens de vakantie. Ik heb maar twee examens en heb daarvoor ook nog eens een blokweek. Dus alles op het gemakske :) Zoals ik al zei - all is good. 

Kerstmis - mijn favoriete feestdag - is spijtig genoeg al weer voorbij. Eerlijk gezegd: ik had niet echt een kerstgevoel dit jaar. Ik weet niet hoe het komt, maar ik voelde het gewoon niet. Misschien komt het omdat we ons traditioneel familiediner op een andere plaats hebben verorbert, of misschien komt het omdat we niet naar Love Actually hebben gekeken maar naar Pitch Perfect, of misschien komt het gewoon omdat het slecht weer was. Ik weet het niet, maar het was er gewoon niet, dat kerstgevoel. Jammer, maar volgende keer beter :) Wat er wel was, was een volle buik die op barsten stond. Traditie, maar oh zo leuk. Zo hoort Kerstmis te zijn. Eten tot je er bij neervalt. Cadeautjes waren er natuurlijk ook dit jaar. Ik kreeg van mijn ouders een trackpad voor mijn computer. Juist nog eens uitzoeken hoe dat ding werkt :D We komen er wel uit. En om het goed te maken dat ik al zo lang niets meer gepost heb, heb ik een leuke, grappige - en voor mij een beetje een gênante - kerstanekdote :) Ok hier gaan we, lachen is toegestaan btw: vele jaren geleden had mama mij eens de opdracht gegeven om rond de kerstboom eens te stofzuigen omdat

Sorry, even een dansbreak - Bruno Mars - Treasure. Leuk deuntje, onmogelijk om stil te blijven zitten :D

Dus ja, ik moest stofzuigen omdat de naalden van de kerstboom overal lagen. Ik zo braaf als ik ben, ben de stofzuiger gaan halen en ben beginnen te stofzuigen, maar ik kwam een beetje te dicht bij de kerststal en - nu komt het grappige - ik zoog kindje Jezus op, hup de stofzak in. Zoals ik al zei lachen is toegestaan :) Ik vond dat een grote schande dat ik kindje Jezus had opgezogen - een heilig man - en ik durfde dat helemaal niet aan mama te zeggen. Dus zei ik ook niets. Ik was nog veel te klein om te beseffen dat ik gewoon even in de stofzak kon kijken om te zien of ik kindje Jezus zag. Als ik dat had gedaan, hadden we Jezuske nog in ons midden gehad, jammer maar helaas, dat was niet geval. Ik denk dat ik het een week of zo heb stil gehouden en niemand merkte op dat Jezus weg was. Na een week kon ik het niet meer uithouden en toen heb ik het heel voorzichtig aan mama gezegd. Ik weet niet meer of ik geweend heb toen ik het zei, maar het zal toch niet veel gescheeld hebben. Ik vond het zelf een grote schande dat ik Jezus had opgezogen en dacht dat mama mij straf zou geven. Toen ze mijn gezichtje zag wanneer haar mijn afschuwelijke daad opbiechtte, moest ze echter lachen. Niets misdaan, alles was goed. Een pak van mijn hart. Maar we waren kindje Jezus wel kwijt. Ik denk dat we de jaren nadien een leeg stalleke hadden, ofwel hebben we er een dik roos gloeilampje ingelegd dat op een ventje leek. Jep, zo gaat dat ten huize Lismont. Gelukkig hebben we nu een nieuw Jeezeke. En ik heb het sinds dat voorval nooit meer opgezogen. :D Onlangs werd deze herinnering nog eens opgerakeld en we moesten allemaal weer zo hard lachen. Je weet wel, van dat buikpijn lachen :D Goede herinneringen!

Maar op Kerstdag zijn we naar Gent getrokken - voor één keer niet naar BXL - om daar naar de kerstmarkt te gaan. Daar hebben we ons ook goed volgestoken met lekkers en zijn de drie vrouwen van de familie - mama, mijn zus en ik - van een glijbaan gegleden. In mijn ogen ben je nooit te oud voor zulke dingen. Ik heb niet veel foto's gemaakt - ik had er niet zo'n in - Ik heb er wel een aantal gemaakt in de auto, op weg naar huis en vlak voor we teruggingen naar de parking. Zie hieronder.

Na ons bezoekje aan de kerstmarkt zijn we Pepper - onze liefste knuffelbeer van een hond - gaan afzetten bij mijn oma en opa en dan zijn we doorgereden naar de Kinepolis in Brussel. Ik heb mijn ouders kunnen overtuigen om naar 'The Secret Life of Walter Mitty' te gaan kijken. Net als ik - in het begin - waren ze een beetje terughoudend, omdat ze niet echt zo'n grote fan zijn van Ben Stiller. Maar ik heb een aantal goede reviews gelezen en was er wel benieuwd naar. Uiteindelijk zijn ze toch overstag gegaan en ik kan jullie verzekeren, het was al een tijdje geleden dat ik zo'n goede film had gezien. Op één of andere manier is die film gewoon magisch. Hij is gewoon ontzettend goed. Een echte feel-good film boordevol magie en ik heb me geen enkel moment gestoord aan Ben Stiller. Hij is dan toch een goede acteur :D En de muziek - Wa-aaaaaaaaauw! Zo'n goede soundtrack, door de muziek werd de film nog beter, nog magischer. Gewoon alles aan de film, .... De muziek, de beelden, de boodschap, het verhaal, de personages, de reis, de avonturen. Na de film had ik zo'n gelukkig gevoel en wilde ik meteen op reis vertrekken. Die reiskriebels heb ik nu nog altijd! hahaha. Ik kan alleen maar zeggen: GA DE FILM ZIEN. Hij is het echt waard. Ik beloof het jullie. Hieronder post ik de trailer en ook nog een aantal liedjes, om degenen die nog niet overtuigd zijn - ook niet na mijn briljante uiteenzetting - toch te overtuigen!

Nah, ik heb mijn zegje gedaan. Alles wat ik wou zeggen heb ik gezegd. Ik wens jullie allemaal nog een fijn Oud en Nieuw, dat jullie je voornemens dit jaar wel uitvoeren. Anders: schaam op jou! Neenee, om te lachen hé :D Een voornemen waar ik mij op zal proberen te focussen is - meer posten op deze blog :) haha. Ik ga het proberen. Maar je weet hoe dat gaat met voornemens :D

Gelukkige Nieuwjaar iedereen! Dat al jullie dromen mogen uitkomen!

Liefs,

Caro x

Still alive & breathing

Ik weet het, het is al lang geleden. En ik voel mij een beetje schuldig. Ik wist dat ik ooit wel eens een nieuwe blogpost moest schrijven, maar ik bleef het maar uitstellen. Deels omdat ik het zo druk heb met school, maar ook omdat ik niet wist wat ik moest schrijven. Boring life and all. Soms heb ik het gevoel dat ik de enige ben die deze blog lees. Ik weet het, ik ben deze blog begonnen voor mijzelf, maar soms is het toch leuk om enkele reacties te krijgen. Dan weet ik dat ik dit toch voor iets doe, dat ik de mensen op de één of andere manier kan raken of kan amuseren of even hun zorgen van het moment kan doen vergeten of gewoon de mensen iets nieuws laten ontdekken, wat dan ook. Om het samen te vatten: soms denk ik dat het niemand iets kan schelen. I can't blame them, iedereen heeft zijn eigen leven. Maar soms doet het gewoon even deugt als iemand, maakt niet uit wie, je werk apprecieert.

Sorry voor het sentimentele gedoe, ik ben deze post niet begonnen om hierover te schrijven. Mijn oprechte excuses! Ik wou gewoon laten weten dat alles goed met mij gaat. School is ondertussen vier weken bezig en het is al flink druk. Om je een idee te geven van hoe ik mij nu voel, wel, het voelt alsof een gigantische camion over mijn brein is gereden en dat dan iemand mijn brein uitgewrongen heeft en terug in mijn hoofd heeft gestopt. Yep, zo voel ik mij nu. But all is good! Ik heb nu eindelijk het idee dat ik op mijn plaats zit en dat wou ik ook bereiken: mijn plaats vinden in het leven. Iets doen wat ik graag doe. Het is dan wel druk, maar ik geniet van elk moment, ook al is het soms afzien en vloeken en met dingen smijten en in slaap vallen achter mijn computer. Het is het waard. Ik heb nieuwe vrienden, ik leer dingen bij. Mijn wereld is aan het uitbreiden, aan het verrijken en daar ben ik blij om! Ik zit nu op mijn kamer, op mijn bed met een Ferrero Rocher in mijn hand en ik kom net terug van de bioscoop waar ik 'The Spectacular Now' heb gezien. Niets speciaals, maar voor mij is dit voldoende, hier ben ik blij mee, dit is my kinda life & daar ben ik blij mij. Ik wou gewoon laten weten dat ik gelukkig ben.

Ik heb trouwens een leuk idee gekregen van niemand minder dan Miley Cyrus. Ze zei in een interview met Ellen DeGeneres, nu dat ze opnieuw single is, dat ze zoveel mogelijk nieuwe dingen wil leren kennen: mensen, boeken, films, whatever. Ze heeft weer vrije tijd en ze wil de wereld waarin ze leeft uitbreiden, zo veel mogelijk ik haar opnemen. En dat wil ik ook. Ik wil alles kennen. Alles weten. Ik weet dat dat niet kan, maar zo ben ik wel :) Ik wil van alles op de hoogte zijn, alle leuke films zien, alle mogelijke informatie ter wereld kennen, alle boeken lezen, alle mensen leren kennen. Dat lukt natuurlijk niet, maar ik kan alleen maar proberen en dat wou Miley ook. Daarom vraagt ze aan al haar vrienden om een top drie lijstje te maken van bepaalde dingen, zoals boeken, films, tentoonstellingen, series, acteurs, actrices, bands, concerten, steden, reizen, enzovoort. Ik zou dat ook graag doen, ik moet toch ergens beginnen. En daarom zou ik graag willen dat, wie dit ook leest, een top drietje neerpent in de reactie-sectie, maakt niet uit welk top drietje: bands, films, café's, ... Zolang ik het maar kan opzoeken en kan bijleren. Ik zou dit echt enorm waarderen. Dus, wie dit leest: ga je gang, amuseer u! U werk wordt geapprecieerd en ik ben u eeuwig dankbaar! ;) 

Hieronder alvast enkele van mijn top drietjes: 

Films (van het moment) 

- 500 Days of Summer 

- The Perks of Being a Wallflower 

- The Spectacular Now 

(en een vierde, omdat ik moeilijk kan kiezen: The East) 

Series

- Homeland 

- True Blood

- New Girl

Boeken 

- In Her Shoes 

- The Help 

- One Day 

Songs (van het moment)

- Resolution - Matt Corby 

- Down The Road - C2C

- To Build a Home - Patrick Wilson 

Droombestemmingen 

- Nieuw-Zeeland 

- Vietnam 

- Bali

That's all for now! Thanks for reading.  

Much love, 

Caro x

We have visitors!

Friday afternoon my family and me had the pleasure to receive our two beautiful (second) cousins Alice & Marie for a sleepover!

It was super duper fun! We had a wonderful time. When they arrived, we played Just Dance 4 on the Wii. Because I'm not in such good shape, I was already exhausted after only two songs/dance routines. Woopsie :) It was a little bit confronting to me, so I made a promise to myself that I need to work on that! ASAP! So, I guess I'll be doing a lot of these dance routines in the future. Go me! After our little dance session, we helped my mom to make dinner.On the menu: homemade burgers with french fries (not homemade). It was just delicious! Homemade burgers are the best. Made me think of our time in the USA, where we ate the most delicious burgers in the whole wide world. And that, ladies & gents, makes me want to go back. Back to that wonderful place, where I had the best time of my life! But more of that later, ... So, after dinner, my two cousins showed us two dance routines & one of them was pretty HIGHlarious. I filmed it, but I think the camera didn't save it, so I guess that I lost it? I'm sure that, when they visit us again, they wouldn't mind doing that little routine once again so that I can film it properly then. When they do, I upload it on my blog. Like I said, it was hilarious, so I will do my best to make it happen! After that, we did the dishes and after that we did a little kitchen dance party! My blog is called 'Kitchen Dance Parties' so you can already guess that I really LOVE those kitchen dance parties. There's nothing special about it, really. They just make me really happy! You are with the people you love and you play the music you love and you just dance your whole heart out. Doesn't matter if it is good or bad dancing. You just, dance! That's the beauty of it all. And after that you just feel really liberated. Yes, I'm all for those kitchen dances! And I think that you should also try it! And take pictures, like I did. I wanna see them :) Project: Kitchen Dance Parties. I already like it! After our party in the kitchen, we watched a little tv & then we went to bed.

The next day we went to the market and we bought a delicious waffle. And we saw two dogs with a bouquet of flowers in their mouth. Everyone there was looking at them and taking pictures, of course, so did I. :) When we had everything that we needed, we went back home & it was time for Alice & Marie (my two cousins) to go home. A pity, because we all wanted them to stay longer :)

All in all we had an amazing time & I hope that we will be seeing them again soon. How sooner, the better!

Ow yeah - during our kitchen dance party, we danced on Rudimental's Waiting all night. Nice beat for a good late night kitchen dance! ;) 

Things I want to do before I die: #1 learn how to longboard

A few months ago, I saw a little Vimeo-movie on a tumblr blog. That Vimeo-movie, was a movie of a group of girls who cross a beautiful landscape/forest with their longboard. Since I saw that movie, I want nothing more than to longboard myself! I will have to learn it, of course, because I have never done it before. But I would give anything to do/learn it! Even if I fall a thousand times. I just have to do it! It seems wonderful to skim over the deserted roads with your longboard. Freedom is what I call it! Let's do this sh*t. Now I just have to buy a longboard. "Moooooooooooooom?"


Carving the Mountains from Juan Rayos on Vimeo.

In need for some silence & peace of mind

Lately, my life has been an absolute mess! I lost my way in life, a little though, and therefore my head and my heart were completely filled with too many feelings and thoughts and I didn't see a way out. I just needed a quiet place to order my thoughts and feelings, because it was becoming a little too much for me. I had panic attacks and sometimes I just couldn't breathe. So, I went to the forest. My quiet place where I can come to rest. The only place that can get me completely calm. A place where I just need to breathe, relax, listen to the different sounds and inhale the most delicious smells. I took a book with my so that I didn't need to think about my life, but had to concentrate on the book that I was reading. A good book by the way (Waiting on Wednesday by Nicci French). It was a good day, or actually, a few hours. I just sat there, thought of nothing and tried to enjoy myself with reading. I can't say that the forest "cured" me of my messy head & heart, and I still haven't my life back on the rails. But it was at least a start! I just need to stay calm and trust that everything is going to be okay. So that's what I'm going to do. And when I feel that I'm panicking again, I just go to that quiet and absolutely wonderful place: the forest.